عضویت در باشگاه قاجر

اعضای باشگاه قاجر در پناهگاه بدر فروردین 1386

ورود به صفحه آلبوم خاطرات

مورخه 2 خرداد ماه طی 4 روز 2 تن از اعضای باشگاه قاجر  قروه طبق برنامه زمانبندی شده شش ماهه اول موفق به پیمایش خط الرأس شاهو در منطقه کرمانشاه شدند.
گزارش کامل و تصویری برنامه را در ادامه مطلب مطالعه نمایید.

تاریخ اجرای برنامه : 2 خرداد ماه 1398

شرکت کنندگان (آقایان) : سید محمد میرانی، رحمان مرادیانی (سرپرست)


شاهو نام کوهستانی در شمال غرب استان کرمانشاه و جنوب استان کردستان است. بلندترین قله این کوهستان به زبان کردی حەوێ خانی نام دارد که در شمال شرقی دهستان شمشیر به ارتفاع۳۳۹۰متر واقع گردیده است.این رشته کوه از شرق سلیمانیه تا شمال شهر روانسر امتداد یافته‌است. ازدیگر قلل این رشته کوه زاولی ۳۳۵۵، پیرخدر ۳۳۰۳ نور ۳۳۲۶ تخت ۳۲۰۸ را می‌توان نام برد.  رشته کوه شاهو بخشی از رشته کوه‌های زاگرس بوده و در مرز دو استان کردستان و استان کرمانشاه و نزدیک به رودخانه سیروان قرار دارد. این کوه از سنگ‌های آهکی تشکیل یافته و کارستی می‌باشد به همین دلیل حفره و غارهای زیادی بر اثر انحلال همین مواد آهکی در آن به وجود آمده است که غار قوری قلعه و کاوات نمونه‌هایی از آن‌ها می‌باشد.

این کوه مهم‌ترین و معروفترین کوه منطقه هورامان بوده که از طبیعت زیبا و دست نخورده‌ای برخوردار است. شاهو در شرق منطقه هورامان قرار دارد و دارای چکادهای معروفی چون پیازدول در نزدیکی شهر پاوه و نور در نزدیکی روستای داریان است.

خرس، روباه، شغال، گرگ و پلنگ خرگوش و بز کوهی که بنا به علت شکار بی‌رویه نزدیک به انقراض بوده، و از پرندگان کبک و تیهو، از جمله جانوران موجود در شاهو هستند. در دامنه ارتفاعات شاهو تعداد بسیار زیادی چشمه وجود دارند که تأمین‌کننده آب کشاورزی و همچنین آب آشامیدنی شهرهای پاوه و روانسر و تعدادی روستاهای منطقه هستند.

 گزارش پیمایش خطالراس شاهو1الی98.3.5

در سال 85 برای اولین بار خطالراس شاهو به صورت کامل توسط اعضاء باشگاه قاجر (شهرام نعمتی،طیب صالحی،چنگیز اردلان)پیمایش شد.

پس از پیمایش خطالراس شاهو در فصل بهار، باشگاه قاجر در صدد پیمایش همین خطالراس در فصل زمستان بود. تا اینکه در زمستان سال 97 تصمیم به اجرا این برنامه گرفت وبا توجه به نامساعد بودن هوا اجرا نشد.سال 98 مجددا برنامه پیمایش در فصل بهار جهت شناسایی بیشتر پیشنهادشد . پس از تصویب باشگاه، در برنامه شش ماهه نخست سال 98 مجددا این برنامه درج گردید تا شناسایی برای پیمایش در فصل زمستان انجام گیرد. روز چهارشنبه 1 خرداد 98 برای این کار مقرر گردید. در ابتدا آقای محمد ظاهری و سید محمد میرانی از قروه اعلام آمادگی نمودند. محمد ظاهری به دلیل مشغله کاری از آمدن منصرف شد. در نتیجه در قالب تیم دو نفره رحمان مرادیانی و سید محمد میرانی راهی منطقه شدیم. 

روز چهارشنبه 1خرداد 98

ساعت 16آقای شهرام نعمتی به همراه آقای علی فعله گری توسط ماشین شخصی، ما را به روستای لون سادات از توابع کامیاران برده واز انجا تا نزدیک هوار موسوم به ماموژن رساندند. پس از خداحافظی از ایشان با توکل به خدا راهی شدیم. حدود یک ساعت پیاده روی کرده تا به مکانی موسوم به کانی چزلیک رسیدیم چادر زده و شب را در آنجا ماندیم.

 

روز پنجشنبه 2خرداد 98

ساعت 6بیدار شده و حدود 40 دقیقه شیب ملایمی را طی کردیم تا به روی یال اصلی رسیدیم. کار ما از این نقطه شروع می شد.

 هوا بسیار مطبوع و باب پیمایش خطالراس بود. بر روی این خطالراس آب وجود ندارد. اگر برف بر روی خطالراس مانده باشد میتوان برف را آب کرده و از آن استفاده کرد.

اولین قله پیش رو قله کوسه قوی می باشد که در پایین تر از قله، یک پایگاه نظامی نیز وجود دارد. سپس به سمت قله پیرخدر پیش رفتیم تیغه های این خطالراس از صخره و سنگ های سوزنی وتیز تشکیل شده است. جنس سنگ این منطقه آهکی و در نتیجه بسیار تیز می باشد. داشتن دستکش نازک برای جلوگیری از زخمی شدن دست ها بسیار کمک کننده است. 

 دره های عمیق با پرتگاه و دیواره های بلند در دو طرف خطالراس از مناظر ثابت این پیمایش است. به نقطه ایی رسیدیم که صخره ای بلند و خطرناک با پرتگاهی عمیق بود و تیم دیواندره در تلاش زمستانه برای پیمایش(فرود) این قسمت کارگاهی را با استفاده از بلوک 7میل ایجاد کرده بودند اما در شرایط عادی میتوان بدون استفاده از طناب از آن عبور کرد که ما نیز به صورت دست به سنگ اما با احتیاط از این قسمت پایین آمدیم. ساعت 17 به قله پیر خدر با ارتفاع 3250 متر رسیدیم.

پیمایش چنین خطالراس هایی مانند شیرجه زدن در دریاست. ذره ای کوچک در فضایی لایتناهی.

 

 

از قله کمی پایین رفته و حدود ساعت 19 ، مکانی مناسب را برای برپایی چادر پیدا کرده و چادر زدیم.

برای عبور از این خطالراس نیاز به داشتن تکنیک سنگنوردی و برف و یخ می باشد.

خدا رو به اندازه تمام لحظات عمرم شکر می کنم از این همه نعمت که به ما ارزانی فرموده. بی شک اراده خدا در همه امور جاریست.

روز جمعه 3خرداد 98

ساعت 6:30 به مسیرمان ادامه دادیم. در طول برنامه زمان صرف صبحانه را مابین ساعت 8تا 9 و به مدت 20 دقیقه در نظر گرفته بودیم و نهار حدود ساعت 14 و شام حدود  ساعت 21 و پایان تلاش روزانه حدود ساعت 20. ادامه خطالراس بسیار طولانی و سخت به نظر می رسید. به نظر بنده فنی ترین و سخترین  قسمت این خطالراس گذراز قله پیرخدر و قله هفت و هشت می باشد. قله هفت و هشت از دو دره پشت سر هم تشکیل شده که به اسم هفت و هشت معروف شده .عبور از این قله در فصول خشک بدون طناب هم مقدور است اما نیاز به آمادگی فراوان دارد. برای امنیت بیشتر از طناب برای فرود و صعود استفاده شود و با یک رشته 50 متری نیز می توان فرود و صعود کرد و طناب را دولا کرد اما رول ندارد و از کارگاه طبیعی استفاده می شود.

پس از عبور از قله هفت وهشت مکانی را با صرف حدود 40 دقیقه برای برپایی چادر مهیا کرده و چادر زدیم.

خطالراس شاهو بسیار زیبا، طولانی و سخت و فنی و سوزنی است . چنین پیمایشی مستلزم داشتم همنوردی صبور،قوی و کاربلد است. خوشبختانه در این پیمایش بنده افتخار همنوردی مردی بسیار نازنین و قوی و صبور رو داشتم. داشتن چنین همنوردی به اندازه خود پیمایش خطالراس لذت بخش است.

روز شنبه 4خرداد 98

روز از نو روزی از نو

ادامه پیمایش رابه امید گذر از قله حوی خانی شروع کردیم. قله حوی خانی در ابتدای پیمایش دست نیافتنی بود اما اکنون 11 ساعت بیشتر به رسیدن به آن نمانده است.

حوی خانی بلندترین قله این خطالراس است. قبل از این قله تیغه ای وجود دارد که در ابتدای آن یک میخ با حلقه فرود توسط تیم آرش سنندج چند سال پیش زده شده است.

ساعت 15 به قله حوی خانی با ارتفاع 3390متررسیدیم.

پایین تر از حوی خانی دشت پیازو قرار دارد که جای مناسبی برای چادر زدن و تهیه آب می باشد اما ما از این دشت عبور کرده و راهمان را ادامه دادیم تا به گردنه ای که مشرف به شهر پاوه می باشد، رسیدیم . به سرعت جای چادر را آماده و چادر را برپا نمودیم تا از باران و رعد وبرق در امان بمانیم.

این هم کلنگ ساخته شده توسط کامران محمدی(عضو باشگاه قاجر) که باتوم و محافظ انگشت را به ان اضافه کرده ام.

 

 


جای پای خرس

 

روز یکشنبه 5خرداد98

ساعت 6بیدار شده و برای اینکه بارش باران تمام شود در چادر منتظر شدیم و صبحانه را نیز خوردیم و ساعت 7:30 به راهمان ادامه دادیم.

ساعت9:30 به قله زاولی رسیدیم.

چند وسیله که لازمه ی این پیمایش بود را بنده به دلیل سهل انگاری فراموش کردم که به همراه خود ببرم. وقتی که در قروه تصمیم به اجرای برنامه گرفتم دوربین عکاسی و جی پی اس را به همراه آوردم اما فرصت نکردم که باطری شارژی تهیه کنم، بنابر این 6 عدد باطری غیر قابل شارژ خردیم و به همراه بردم که متاسفانه باطری ها خیلی زود تخلیه شده و عملا از کار افتادند و فقط یک عکس با انها گرفتم. برای اینکه بتوانم از جی پی اس استفاده کنم فقط بعضی نقاط را با جی پی اس مارک می زدم. این بی نظمی باعث جنگ اعصاب خودم شده بود و وزن دوربین و باطری و جی پی اس رو به وزن کوله ام اضافه کرده بودم.

در پیمایش های اینچنینی وقتی که برف را آب می کنید و می جوشاندید املاح آن بسیار کم است . برای جبران کمبود املاح برف آب شده از پودر او آر اس استفاده می شود که بنده آن را هم فراموش کردم به همراه ببرم و به جای پودر او آر اس از نمک و قند استفاده میکردیم.

تصمیم گرفتیم که برای سبک کردن وزن کوله ها هارنس نبریم، به جای آن هر نفریک طنابچه و کارابین همراه داشته باشد تا به جای هارنس از آن استفاده کنیم. متاسفانه آقای میرانی فراموش کرده بود که طنابچه و کارابین بیاورد ، هر جا که برای فرود و صعود به هارنس احتیاج می شد طنابچه خودم رو به آقای میرانی میدادم و خودم بدون هارنس صعود و فرود می کردم البته این کار به هیچ وجه مناسب و قابل توجیه نیست.

برنامه ریزی و نظم در پیش از اجرای برنامه و در حین اجرای آن بزرگترین عامل موفقیت یک برنامه محسوب می شود. به عنوان مثال دو نفر(آقایان داوود مفاخری و شهرام نعمتی) از اعضای باشگاه قاجر که بنده در محضر ایشان شاگردی کردم به عنوان دقیق ترین و منظم ترین سرپرست هایی هستند که تا به حال در خدمتشان بوده ام. همواره دوست داشتم تا در امر برنامه ریزی برای صعود مانند ایشان باشم ، متاسفانه تا به این زمان موفق به این امر نشده ام.

 

ساعت 12:10به قله سه مله رسیدیم.

به دلیل نداشتن نقشه و راهنمای محلی ممکن است نام بعضی از قله ها به اشتباه ذکر شده باشد و امید واردم بتوانم در آینده با نقشه دقیق ، نام قله ها را اصلاح کنم.

ساعت 14 به گردنه مشرف به دره دربند و هوار بانه مران رسیدیم . پس از صرف ناهار به سمت هوار بانه مران سرازیر شدیم. آقایان شهرام نعمتی و علی فعله گری مجدد متقبل زحمت شدند و به پاوه آمدند تا ما را به قروه برگردانند. با ایشان تماس گرفته و موقعیت خود را اعلام کردیم و ساعت 17 در ابتدای جاده هوار به ما رسیدند. هیچ چیز بهتر از آن نیست که وقتی از برنامه برمیگردید دوستانت با ماشین آماده و نوشیدنی به استقبالت بیایند. بسیار سپاس گذارم از اقای نعمتی و فعله گری.

ساعت 21 همگی در نهایت سلامت به قروه رسیدیم.


ارسال شده در تاریخ سه شنبه 7 خرداد 1398 - ساعت 13:50 تعداد بازدید : 108
.:: ارسال نظر جدید ::.

نام کامل : (الزامی)
آدرس ایمیل :
آدرس سایت :
متن نظر : (الزامی)
کد امنیتی :  (الزامی)